Κωνσταντίνος Κιόσης

Επιτροπή

• Πολυκαλάς Σπυρίδων, Καθηγητής, ΤΨΜΕ Ι.Π.
• Κονιδάρης Αγησίλαος, Αναπληρωτής Καθηγητής, ΤΨΜΕ Ι.Π.
• Τσίπης Αθανάσιος, Επίκουρος Καθηγητής, ΤΨΜΕ Ι.Π.

Περίληψη

Η παρούσα διατριβή εστιάζει στη μελέτη, ανάπτυξη και αξιολόγηση ενός καινοτόμου συστήματος βιωματικής και διαδραστικής διαφήμισης σε δημόσιο χώρο. Το προτεινόμενο σύστημα συνδυάζει projection mapping, τεχνολογίες Emotion AI και αρχές του βιωματικού μάρκετινγκ, προκειμένου να δημιουργήσει εξατομικευμένες εμπειρίες για το κοινό. Οι προβολές πραγματοποιούνται σε δημόσιες επιφάνειες όπως πρόσοψη θεάτρων ή πλατείες και προσαρμόζονται σε πραγματικό χρόνο με βάση τη συλλογική συναισθηματική κατάσταση των παρευρισκομένων, όπως ανιχνεύεται από κάμερες και αλγορίθμους AI, χωρίς καταγραφή προσωπικών δεδομένων, σε συμμόρφωση με το GDPR.

Το περιεχόμενο της διαφήμισης είναι δυναμικό — 2D/3D γραφικά, animations ή βίντεο — και τροποποιείται ανάλογα με τις εκφράσεις, τη στάση σώματος και τις αντιδράσεις του κοινού. Αναπτύσσονται διαφορετικά σενάρια εφαρμογής, με έμφαση σε τουριστικούς προορισμούς, events και πολιτιστικές δράσεις. Σκοπός είναι η ενίσχυση της συμμετοχικότητας, η αύξηση της εμπλοκής και η δημιουργία μιας πολυαισθητηριακής εμπειρίας, συλλογικής και ταυτόχρονα προσωποποιημένης.

Η ερευνητική διαδικασία περιλαμβάνει εκτενή πειραματική αξιολόγηση σε σχέση με την αποδοτικότητα της συναισθηματικά προσαρμοστικής διαφήμισης, συγκριτικά με παραδοσιακές μορφές προβολής. Εξετάζονται παράγοντες όπως η προσοχή, το ενδιαφέρον, η βιωματική εμπειρία, η εμπιστοσύνη και η στάση του κοινού απέναντι στο διαφημιζόμενο περιεχόμενο.

Παράλληλα, αναλύονται ζητήματα ηθικής και κοινωνικής αποδοχής της Τεχνητής Νοημοσύνης στον δημόσιο χώρο, με στόχο την εναρμόνιση της τεχνολογίας με τις αρχές του ανθρωποκεντρικού σχεδιασμού. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη χρήση της συναισθηματικής ανατροφοδότησης όχι μόνο για βελτιστοποίηση της εμπειρίας, αλλά και ως εργαλείο αξιολόγησης της αποδοχής του ίδιου του προϊόντος ή της υπηρεσίας. Προβλέπονται μάλιστα σενάρια προηγμένων εφαρμογών, όπου γίνεται διαχωρισμός μεταξύ «νέων» και «έμπειρων» χρηστών, χωρίς ταυτοποίηση, ενισχύοντας έτσι τη λειτουργία της διαφήμισης ως μηχανισμού συλλογικής ανατροφοδότησης σε αστικό περιβάλλον.

Τελικά, η διατριβή προτείνει ένα νέο μοντέλο διαφήμισης σε δημόσιους χώρους που συνεισφέρει στη βιβλιογραφία της ψηφιακής επικοινωνίας, του μάρκετινγκ και της διαδραστικής τεχνολογίας, προσφέροντας ένα πρότυπο εφαρμογής για το branding, τον πολιτισμό, την ψυχαγωγία και τον τουρισμό.